در هنگام فشار رواني، چه حالي به شما دست ميدهد؟
مترجم : سپيده باطبي
كنترل استرس، يك مهارت فكري است كه اغلب در پيشبرد و گسترش بيشتر مهارتهاي ورزشي دخيل است. كنترل استرس جنبهاي از كنترل احساسات است.
شركت در فعاليتهاي ورزشي ممكن است به شماري از واكنشها و پاسخهاي احساسي مختلف، منجر شود، احساس نگراني يكي از اين واكنشهاي معمول است. بعضي ورزشكاران نسبت به وقتي كه مضطربند يا طپش قلب تندي دارند يا دلشوره دارند و كف دستشان عرق ميكند، آگاهي دارند. در حالي كه بعضي ديگر اين علايم را ندارند و يا نسبت به آن ناآگاه هستند. اولين كليد كنترل استرس و ايجاد آرامش، كمك به ورزشكاران براي شناخت واكنشهاي احساسي خود، در پاسخ به موقعيتهاي استرسزا ميباشد.
اولين چيزي كه ورزشكاران ياد ميگيرند اين است كه چگونه در مقابل استرس واكنش نشان دهند. آنها براي ساماندهي احساسات خود در مقابل ديگران، آماده ميشوند و بهتر ميتوانند در جهت كاهش اثرات استرسزايي كه در موقعيتهاي اجرايي ممكن است پيش بيايد، شركت كنند. مهارتهاي كنترل استرس سه چيز به ورزشكاران ميآموزد:
كنترل محيطهاي ذهني ـ انگيزشي در موقعيتهاي ورزشي.
شناخت محيطهاي احساسي كه در اعمال بزرگ دخيل هستند.
يادگيري چگونگي برنامهريزي و ساماندهي پاسخهاي آتي به موقعيتهاي اجرايي.
بخش آموزش، شامل كاربرد تكنيكهاي مختلف آرامش است. اين بخش ميتواند شامل آرامش ترقييافته، كنترل تنفس، مديتيشن و تصورات ذهني شود. تمام تكنيكهاي آرامبخشي، براي آگاهي ورزشكار از انقباض در ماهيچهها است.
بحث ديگري كه به اين موضوع مربوط ميشود، آموختن تكنيكهاي مهيج به ورزشكاران براي كمك به ايجاد احساسات فعال و پر جنب و جوش در عملكردهاي بهتر است. روشهاي بسياري ميتواند در جهت رسيدن به اين هدف تدريس شود.
اين تكنيكها، كاربرد لغتها و اطلاعات كليدي (نشانهاي) را در برميگيرد كه در يادآوري موقعيتها و تمرينات مهم و حساس به ورزشكار كمك ميكند. تصورات ذهني هم مؤثر است؛ تصور اينكه شما در حال انجام مسابقه بزرگي هستيد.
چرا به وادار كردن ورزشكار به بودن در حالت احساسي و ديداري، تأكيد ميشود و از او خواسته ميشود تا وضعيت احساسي را جلوي چشم خود تصور كند؟ بسياري از روانشناسان حرفهاي ورزش (كارشناسان روانشناسي ورزش) بر اين باورند كه وقتي فردي تصور ميكند در حال انجام تمرين ورزشي به بهترين نحو است، بهتر از زماني است كه در اين شرايط قرار نميگيرد. يك حرفهاي روانشناسي ورزش با مشاهده، مصاحبه و ارزيابي ميتواند وضعيتهاي احساسي ـ ديداري ورزشكار را شناسايي كرده و سپس به ورزشكار بياموزد كه چگونه در حين كار، دوباره آنها را خلق كند؛ يعني چگونه در تمرينات واقعي، دوباره آن احساسات مثبت را كه در تصور خود داشته، به وجود آورد.
