چرا ورزشكاران با روان‏شناسي ورزش مخالفند؟
طاهره احمدي مهماني

تفكر منفي
بيشتر ورزشكاران سرآمد و حرفه‏اي در مورد اينكه روان‏ آنها اثر زيادي بر عملكرد ورزشي آنها دارد، توافق دارند. اغلب آنها اعتراف كرده‏اند كه مي‏توانند از خدمات يك روان‏شناس ورزش سود ببرند. علي‏رغم اين مسأله، اكثريت قابل توجهي از خدمات روان‏شناسي استفاده نمي‏كنند. اين اغلب در مورد كساني كه ورزش مي‏كنند تا ريشه‏هاي ناتواني را در كنترل استرس، ترس، خشم يا نااميدي از بين ببرند، مشهود است. به علاوه سوءاستفاده دارويي، ناهنجاري‏هاي تغذيه و افسردگي در ميان ورزشكاران شايع است. خودشيفتگي، ناهنجاري‏هاي اجتماعي و ناهنجاري‏هاي شخصيتي، اغلب در بين ورزشكاران ديده مي‏شود.
مربيان، كساني كه تجهيزات كافي براي كنترل چنين موضوعاتي را ندارند، سعي مي‏كنند كه يك نظريه عقلي را براي حل چنان مسائل پيچيده‏اي بكار ببرند، ولي معمولاً اين نظريه‏ها مورد استقبال ورزشكار قرار نمي‏گيرد. سؤال اينجا است كه اگر بسياري از ورزشكاران به حمايت‏هاي روان‏شناختي نياز دارند و از وجود اين نياز آگاه هستند، چرا به دنبال درمان نمي‏گردند، به علاوه اگر آنها به مطب ما مي‏آيند چرا بيش از 50 درصد آنها در طي 4 جلسه آن‏ را ترك مي‏كنند؟ در يك كلمه چرا آنها از خدمات ما امتناع مي‏كنند و اگر چيزي هست كه ما بتوانيم اين شرايط را تغيير دهيم، آن چيست؟ اين موضوعي است كه به نظر نمي‏آيد با ديگر موضوعات در اين رشته مرتبط باشد. زماني كه از سنگر خواستند تا مسير آينده اين حوزه را پيشگويي كند، ذكر كرد: كساني كه در حرفه روان‏شناسي ورزش هستند و روان‏شناسان، بايد روي الگوي يادگيري و ورزش جوانان و تربيت مهارتهاي ذهني و مشورت كردن و گروه فعالان، تأكيد كنند. حقيقت اين است كه اگر ما اين مسأله را كه چرا ورزشكاران اينقدر بي‏تمايل به استفاده از خدمات ما هستند را بررسي و حل نكنيم، چيزي براي مطالعه و بررسي نخواهيم داشت. مطمئناً زماني كه مشتري‏ها و بيمارها در حضور يافتن در اين جلسات درنگ كنند، زمينه‎‏هاي رشد نيز به عقب مي‏افتد.
مقاومت (خودداري) واژه‏اي با سابقه طولاني در روانكاوي است و تقريباً هيچ سابقه‎‏‏اي در همه روان‏شناسي ورزش ندارد. رفتار شناختي، روان‏شناسي ورزش را با اهميت كرده است و رفتارشناسان به اين مسأله عنايت چنداني نداشته‏اند. آنها به اين بخش با تأكيد بر اينكه طول درمان بايد دوره كوتاهي باشد، كم‏توجهي كرده‏اند. روانكاوان مدت زيادي است كه تشخيص داده‏اند كه مقاومت (ايستادگي يا خودداري) مسأله بسيار مهمي در درمان است و آن ‏را پايه درمان در نظر گرفته‏اند. گرين‏سون ايستادگي را مانند تركيب همه نيروها در بيمار كه مانع درمان مي‏شوند، تعريف مي‏كند. علي‏رغم رنج بردن با نشانه‏هايي مانند رفتارِ كمرويي، استرس، افسردگي و ناهنجاري‏هاي تغذيه و اعتياد به مواد مخدر، ورزشكاران به روان‏شناسي ورزش فقط به عنوان آخرين راه‏حل روي مي‏‏آورند. مطالعات پيرامون بيماريهاي واگيردار نشان مي‏دهد كه 10 تا 15 درصد جمعيت، در هر زمان، از اين نوع شرايط رنج مي‏برند، بنابراين ما مي‏توانيم ادعا كنيم كه خيلي از ورزشكاران با اين شرايط، تحت درمان، نيستند و هرگز تحت درمان قرار نمي‏گيرند. آنها در سكوت رنج مي‏برند. فرويد بر اين عقيده است كه خودداري از درمان از احساس گناه، نياز به رنج بردن و بهبودي ظاهري كه توسط علائم مرض موجب شده است، از عادت، تكرار و وسواس‏ها، نشأت مي‏گيرد.
پژوهش كوهات مخصوصاً با ورزشكاران مرتبط است، چرا كه او بر خودشيفتگي و درماندگي شايع در ورزشها تأكيد كرده است. او احساس كرد كه مخصوصاً انسانهاي خودشيفته به خاطر استقلال و عدم تمايل به وابستگي به ديگران، مقاوم‏ترند. به ورزشكاران ياد داده شده كه كمرو، تهاجمي، رانده شده، مستقل و مناسب براي محل توجه انسان خودشيفته باشند.
راه‏هاي خودداري كردن: با توجه به اين كه كنترل خشم و استرس براي ورزشكاران از اهميت بالايي برخوردار است، ما چند راهكار را براي كمك به آن پيشنهاد مي‏كنيم: