همه مي‏دانند كه ورزش همواره با خشونت آميخته است، اما سؤال اين است كه چه تدابيري بايد براي برخورد با آن انديشيد؟ نمونه بارز شيوه‏اي كه ليگ حرفه‏اي بسكتبال آمريكا، NBA ، براي برخورد با خشونت انتخاب كرده است، عنوان نخست اخبار را به خود اختصاص داده است. در دسامبر 1997، ديويد استرن مسئول ليگ حرفه‏اي بسكتبال آمريكا، لاترل اسپرول، يكي از بازيكنان تيم گلدن استيت واريور را به خاطر اينكه به سر مربي تيم حمله برده بود، به مدت يك سال از بازي در ليگ محروم كرد. اسپرول همچنين پيراهن اين تيم و قرارداد لفظي خود را براي بازي در اين تيم از دست داد.
در سالهاي اخير بر تعداد برخوردهايي كه با ورزشكاران حرفه‏اي كه در داخل و خارج از زمين مرتكب اعمال خشونت‏آميز مي‏شوند افزوده شده است. محروميت‏هاي طولاتي‏تر، جريمه‏هاي سنگين‏تر و حتي محروميت‏هاي يك ساله، از جمله راه كارهايي هستند كه فدراسيون‏هاي ورزشي در برخورد با ورزشكاران حرفه‏اي خود به آنها متوسل مي‏شوند. آيا مي‌توان اميدوار بود كه اين نوع مجازات‏ها در بلند مدت باعث كاهش خشونت شود؟ ورزشكاراني با عقايد چارلز باركلي، پيدا كردن راه حلي براي اين موضوع را بسيار بعيد مي‏دانند: «اگر هم جريمه شوم خيالي نيست. سه ميليون دلار درآمد دارم. دو هزار دلار جريمه پولي نيست.» با برخوردهايي كه با ورزشكاراني مانند لاترل اسپرول صورت مي‏گيرد، به زودي اين نوع طرز تفكر تغيير خواهد يافت.
اما چه راه كارهاي ديگري براي كاهش حوادثي كه منجر به خشونت در بازي مي‏شود وجود دارد؟ چهار عامل اصلي در رفتارهاي ورزشي و ايجاد تغييرات در آن مؤثراند. اين چهار عامل عبارت اند از: مديريت، رسانه‏هاي جمعي، مربيان و ورزشكاران. يافتن راه حل براي مشكل خشونت در ورزش كار آساني نيست. در اين مورد عناصر بسياري دخيل هستند، اما با به كار بستن توصيه‏هاي محققان و جامعه جهاني، روان‏شناسي ورزش مي‏تواند فرآيند حذف خشونت از ورزش را آغاز كند و يا حداقل آن را در حوزه ورزش كاهش داد. جامعه جهاني روان‏شناسي ورزش نُه توصيه زير را كه توسط روان‏شناسان ورزشي (ييگر؛ 1979- كوكس؛ 1985- فراشلاگ و اشميك؛ 1979- لفبور، ليس و بردمير؛ 1980- مارك، برايانت و لهمان؛ 1983- لئونز و نشين؛ 1982) صورت گرفته را پيشنهاد مي‏كند.
توصيه 1: مديران بايد در قبال مجازات‏ها بازنگري‏هاي اساسي را مد نظر قرار دهند تا براي هر رفتار ناقص قوانين مجازاتي باشد كه جنبه تنبيهي بيشتري دارند تا با اين كار صورت بالقوه رفتارهاي مناسب را قوت ببخشند.
توصيه 2: مديران بايد تناسب كادر مربيگري را بخصوص در سطوح پايين‏تر تضمين كنند تا كادر رهبري تيم موضوع بازي جوانمردانه را به بازيكنان گوشزد كنند.
توصيه 3: مديران بايد استفاده از مشروبات الكلي را در هنگام بازي ممنوع كنند.
توصيه 4: مديران بايد از كافي بودن امكانات بازيكنان اعم از خوراك، مسكن و يا امكانات مدرن اطمينان حاصل كنند.
توصيه 5: رسانه‏هاي جمعي بايد اتفاقات خشونت‏آميز را كه در ميادين ورزشي رخ مي‏دهد، از يك منظر مناسب منعكس كنند، نه به آنها رنگ و لعابي تازه بدهند.
توصيه 6: رسانه‏هاي جمعي بايد پايگاهي براي كاهش خشونت و حركات خشونت‏آميز در ورزش باشند و ورزشكاران، مربيان، مديران، دست اندركاران و تماشاگران را به همكاري و تعهد دعوت كنند.
توصيه 7: مربيان، مديران، ورزشكاران، رسانه‎‏هاي جمعي، دست‏اندركاران و صاحب نظران بايد با ترتيب دادن مباحثي با موضوع خشونت، به منظور تفهيم اين معضل، دلايل رخداد آن و اينكه گاه چه بهاي سنگيني بايد براي آن پرداخته شود و بالاخره در مورد اينكه چگونه مي‏توان از رخ دادن اين گونه حركات جلوگيري كرد، اين موضوع را مورد توجه قرار دهند.
توصيه 8: مربيان، مديران، دست اندركاران و رسانه‏هاي جمعي بايد ورزشكاران را در رفتارهاي مثبت اجتماعي شركت دهند و ورزشكاراني را كه حركات خلاف اخلاق انجام مي‏دهند مجازات كنند.
توصيه 9: ورزشكاران بايد در برنامه‏هايي كه به منظور كاهش تمايل آنها به سوي حركات ضد اخلاقي برگزار مي‏شود شركت كنند. سختگيري بيشتر در قوانين، تحمل جريمه‏هاي سنگين‌تر و تغيير الگوهايي كه باعث تقويت اين رفتارها مي‏شود فقط بخشي از پاسخ به كاهش خشونت در ورزش است. در نهايت يك ورزشكار بايد قبول كند كه هر كس مسئول رفتار خويش است.
با توجه به مطالب بيان شده، مي‏توان گفت با ترقي يك ورزشكار بايد مهارتهاي او مورد توجه قرار گيرد تا ورزشكار به موفقيت برسد.
خارج از زمان جنگ، ورزش تنها تقابلي است كه خشونت و حركات خشونت آميز در آن نه تنها ناديده گرفته نمي‏شود بلكه از سوي اعضاي جامعه مورد حمايت قرار مي‏گيرد. در سال‌هاي اخير، خشونت در ورزش به صورت يك معضل اجتماعي درآمده و بايد بيشتر مورد توجه قرار بگيرد.
اگر لاترل اسپول در هر شغل ديگر به سمت رئيس خود حمله مي‏برد بايد به زندان مي‏رفت. نبايد خشونت در ليگ حرفه‏اي بسكتبال آمريكا و اصلاً در هيچ جاي ديگر ناديده گرفته شود.

روان‏شناسان ورزشي چه كمكي مي‎‏توانند بكنند؟
نتايج ارزيابي روان‏شناسي و ويژگي‏هاي شخصيتي ورزشكاران كه توسط روان‏شناسان ورزشي صورت مي‏گيرد مي‏تواند به مربيان و مديران در مراحل انتخاب اعضاي تيم كمك كند. بعضي از انواع شخصيت‏ها تمايل بيشتري به رفتارهاي شتابزده و غير اخلاقي از خود نشان مي‏دهند. مطالعه انجام شده توسط دكتر كريستينا ورساري، روان‏شناس ورزشي و مشاور شغلي، نشان مي‏دهد كه با شناخت نوع شخصيت ورزشكار مي‏توان به رفتار و عملكرد او پي‏برد. مطالعات او در زمينه بازيكنان بسكتبال، المپيك و ورزشكاران دبيرستاني بوده است.
استفاده از روان‏شناسان ورزشي نه تنها به سود ورزشكاران است، بلكه مديران و بازيكنان نيز از اين مزيت بي‏بهره نيستند. تشخيص نوع رفتار ورزشكاران و به كار بردن برخي شيوه‏هاي مشخص به ساخت تيم كمك كرده و تاثيري مثبت در ساماندهي كلي تيم دارد.